wiadomość o zamknięciu świata

ścierają się płyty przesuwają fronty
narastają grzmoty i trzaski
świat ogarnięty paniczną muzyką
ocean przecieka przez  pustynne piaski
kaktusy kwitną nocą ten jeden raz w życiu
ich żarłoczne piękno znika w dzikim szale
grzechotnik błyszczy niczym węgorz
jednak przestał szeleścić i nie wije się wcale

cisza

w eterze zmieszana ze słabnącą falą
poszukuje końca

życie nie bądź jak chwiejny blady płomień

rozgrzewaj każdą mą tkankę

wejdź w krew w kości

przenikaj na wskroś

do szpiku

do czasu

do tchu

jedynie na moment targną nami dreszcze

Wiosna

w drewnianym kościółku

tam na górce

za ogromnymi drzwiami

czekasz  stęskniony

szeptaniem

westchnieniem

śpiewem 

proszę

pobłogosław  mi Panie

wiosenną radością

spokojnie rozkwitam

jak kaczeńce

jak źdźbło trawy pierwszej

z kluczem ptaków frunę

lekko

kołyszę się 

szybuję po niebie

jak promyk  na wietrze

ostatnia łza

zmniejszają się odległości

maleją dystanse spłaszczają orbity

jeszcze tylko to co w nas trochę nasze

a poza nami

poniedziałek jak piątek z pauzą na week i end

hamuje uczucia odziera pragnienia ze wstydu

każde choć nagie to sięga do słońca

ciepło i światło

nie po to by ogrzać stopy rozpogodzić czoło

w tej atmosferze

zbryla się  świadomość jak meteor

wypala się dusza wypada z ciał

nic

już nie krąży normalnie

w linii prostej spada

jak kropla

deszczu

ginie

.

plany na przyszłość

może powinnam wyjechać do Grecji

ale tam teraz taki kryzys  słońce się oddala

a tobie coraz  bliżej (tak mówisz) do spokojnych plaż

czekasz już tylko na bilet w  wieczną stronę

pędzę wciąż jak szalona

lecę po świeże bułki z rana do pracy potem na badania

wieczorem  spokoju szukam w stęsknionym domu

i wcale nie wiem gdzie znika  skurczony czas

może bawi się w chowanego leży pod poduszką

poczekaj znajdę cię szalony

upiekę pyszną szarlotkę zaraz zaparzę zieloną herbatę

pogadamy nareszcie  o tym co nas cieszy a nie boli

ten jeden raz usiądźmy  przy  dębowym stole 

w zdumieniu zapatrzmy się w siebie

przed podróżą