***(o miłości)

nie będę miała ogrodu
ani zimą kominka
został mi jednak w pamięci
wrócę tam kiedyś na starość
siądę w fotelu
popatrzę w jasny płomień

dzieło mojej wyobraźni

*** (z garści ryżu)

poezja może być dla ciebie
ścieżką którą się błąkam
bukietem kwiatów z łąki
bochenkiem z garści ryżu
zapowiedzią lodu lub wyżu
gorących uczuć planetą
może być myśli wyznaniem

proszę nie wyczytuj nic więcej
z faktu że jestem kobietą

przejście

jej oczy świateł pełne
jego pełne łez

miłość - syci pełnią

aby łatwiej im bez
siebie czas ten znieść

Morawy...(błogosławieństwo)

szalone dzięki tobie wakacje
dla serca i ducha
wyjątkowa otucha i radość
według planu - uczta knedliczkowa
(niech się przy niej byle pieróg chowa)
święto winobrania - spontanicznie
jak taniec i śpiew na placu pod zamkiem
(w tym gdzie Napoleon
na czoło w triumfie ustawiał pokojową flankę)
i te miejskie rynki dłuższe niż ich nazwy
w spisie Unesco
by rzec bardziej epicko: miastotwórcze parawany
dywany sierpniowych kwiatów i kamienne pasaże
wiodące nasze stopy w każdym z tym miejsc
pod ołtarze licznych świątyń

***(bo miłość w nas się śmieje)

nie dla mnie świat
bez kochania
rysowanie pustych serc na piasku
rzucone za siebie całusy
pogniecione ubrania
w podręcznych walizkach
tournee bez końca
księżycowe bajki
grajki świątki jarmarki
modlitwy mantry wróżby
z kolorowych paciorków
skrupulatnie układane plany
od wtorku do środy
wszystko w gestii pogody
ducha by trzeba
cudu większego niż miłość
w życiu nie będzie

jeśli ją czujesz to samo znaczy
dla ciebie co dla mnie
i...wszędzie

obraz czy rzeźba Mitoraja

na skalistej ścianie
a jakby w formie z żelaza
postać gliniana
bez głowy
to nie antyczny rycerz
w pancerzu się tarza
z niemocy
to fragment życia
kobiety - ujęty zmysłami
skuty milczeniem
rozświetlony słońcem
akt dziewiczy
niczym kształt góry zapamiętany

szara rzeczywistość

chcesz wiedzieć więcej
rozmawiać z płótnem
twarz nosi rysy
wargi błyszczącą wilgoć
bardziej niż możesz odczuć
suche słowa
wydobywające dźwięk beznamiętnie
szeptem nie grzeszy żaden kolor
tylko szara rzeczywistość
rozległa cisza
między osnową a nicią wątku

Bosfor

namalowała obraz
chciała przykryć się czernią
nie wszędzie biel jest święta
odkryła w sobie wschody
zachody i brzask poranka
była w niej namiętność

żar dnia i nocy
szalona wieczna kochanka
kolorowała płótno akrylem
i odnalazła w sobie sedno
piękną różnorodną dziewczynę
gorącą jak cieśnina Bosfor

ostatnie drzewo*

pień na pniu w pustym lesie
niesie się tylko echo
ptaki dawno w niebie
się pochowały pod powały
dachów już nikt nie znosi
patyków szyszek czy liści

niech nie ziści się sen
gdy artyści tylko science
fiction będą tworzyć
o drzewach bez korzeni
takiego czasu nie chciałabym
dożyć bo i po co

korzeniom ziemia

*wiersz został specjalnie napisany na V Zlot Poetów Łódź 2019