modlitwa

śpiewu ptaków już nie słyszę wcale

jedynie słowa zawieszam wysoko

bo tutaj tak pusto

dookoła cisza

ani jednego kamienia

ani gałązki sięgającej ponad

- pustynia

spojrzeniem wysyłam w górę

na puchowym niebie układam

literę po literze

przytulam jak do poduszki

wymyślam miłości

zaczynam mówić coraz głośniej

- aż krzyczę

ten krzyk rozdziera płótna

a ja łagodnieję

spokój otwiera nowe przestrzenie

nareszcie rozmawiam

pojmuję harmonię

zmartwychwstaję jak liść

- odnajdując korzenie

tropy

powierzyć nie mogę nikomu

ich kruchej materii

i  wysublimowanego kształtu

nawet całkiem obojętna

wchodzę w zakamarki

wnikam w szczegóły pomiędzy

wspomnienia a rzeczywistość

a one zatrzymane w bezruchu

tkwią w pamięci

jak ogniwo dalszego ciągu

następują w wyobraźni

ZAPRASZAM ... GAZETA KULTURALNA- w numerze marcowym  OPUBLIKOWANE ZOSTAŁY MOJE DWA WIERSZE :

http://www.gazetakulturalna.zelow.pl/index.php/biezacy-numer-3

samotność

przeczekuje tęsknoty na balkonie

wsłuchana w muzykę

odurzona lekko aromatem kawy

nic jej nie ożywia

nawet dolatujący zgiełk wielkiego miasta

rozmyśla leniwie

wypatruje rumieńca w zieleni

czeka z cierpliwością

którą wymyślił sam Bóg –

każdemu dał trochę czasu

dla niej był łaskawszy o ostatnią sekundę

o obietnicę nadchodzącego losu

Mammozonia

nad moją Mammozonią czuwają

anioły. mają szeroko rozpostarte

ramiona. chronią mnie przed złymi

emocjami. wiara z przeznaczeniem

rytmicznie współgrają

jak początek z końcem

jak koniec z początkiem

***(popielec)

świat nie rozpada się całkiem,lecz po kawałku.

meteoryty spadły z wielkim hukiem. wczoraj

tuż obok przeleciała gigantyczna planetoida.

koniec świata (nie bawią już gwiezdne wojny,

bo któż spodziewał się, że tak realnie będzie)

to nie film. w poniedziałek abdykował papież.

włączył się noktowizor. zgodnie z fizyką jasny

grom strzelił z nieba.doładował energią gasnący

świat. Bóg - z natury miłosierny - zagrzmiał.

światło nie porusza się w próżni

przeciska się między rzęsami

obmywa w porcelanowej misie

wlewa strumieniem

w rozgrzane ciała

przenika z cząstki do cząstki

faluje

z kałuży rozlanej przez  Morganę Le Fay

wyłania się w kolorowej impresji

wiadomość o zamknięciu świata

ścierają się płyty przesuwają fronty
narastają grzmoty i trzaski
świat ogarnięty paniczną muzyką
ocean przecieka przez  pustynne piaski
kaktusy kwitną nocą ten jeden raz w życiu
ich żarłoczne piękno znika w dzikim szale
grzechotnik błyszczy niczym węgorz
jednak przestał szeleścić i nie wije się wcale

cisza

w eterze zmieszana ze słabnącą falą
poszukuje końca