modlitwa

śpiewu ptaków już nie słyszę wcale

jedynie słowa zawieszam wysoko

bo tutaj tak pusto

dookoła cisza

ani jednego kamienia

ani gałązki sięgającej ponad

- pustynia

spojrzeniem wysyłam w górę

na puchowym niebie układam

literę po literze

przytulam jak do poduszki

wymyślam miłości

zaczynam mówić coraz głośniej

- aż krzyczę

ten krzyk rozdziera płótna

a ja łagodnieję

spokój otwiera nowe przestrzenie

nareszcie rozmawiam

pojmuję harmonię

zmartwychwstaję jak liść

- odnajdując korzenie