krakowska akwarela

w Trufli podają najlepsze przysmaki

jak tam będziesz pamiętaj zamów Chianti

całą karafkę a do tego podwójne szparagi

wszystko stoi na swoim miejscu

kamień na kamieniu

atmosfera winna

no może trochę dorożek przybyło

ale ubyło róż – bon ton chyba nie w cenie

i wróżka już nie wróży  w Sukiennic podcieniu

zniknął też gdzieś pan Piątek

na Rynku wielokolorowa turystyczna eskapada

i chociaż zabrakło biletów do miasta pod ziemią

to nie zabrakło wrażeń są na każdym kroku

to tu to tam wszędzie wnet za rogiem drzemią

a maj - maj przegląda się w szybach - zapłakany

i jak niedokończony witraż czeka wypełnienia

gdy znowu na Plantach zakwitną kasztany

modlitwa

śpiewu ptaków już nie słyszę wcale

jedynie słowa zawieszam wysoko

bo tutaj tak pusto

dookoła cisza

ani jednego kamienia

ani gałązki sięgającej ponad

- pustynia

spojrzeniem wysyłam w górę

na puchowym niebie układam

literę po literze

przytulam jak do poduszki

wymyślam miłości

zaczynam mówić coraz głośniej

- aż krzyczę

ten krzyk rozdziera płótna

a ja łagodnieję

spokój otwiera nowe przestrzenie

nareszcie rozmawiam

pojmuję harmonię

zmartwychwstaję jak liść

- odnajdując korzenie

tropy

powierzyć nie mogę nikomu

ich kruchej materii

i  wysublimowanego kształtu

nawet całkiem obojętna

wchodzę w zakamarki

wnikam w szczegóły pomiędzy

wspomnienia a rzeczywistość

a one zatrzymane w bezruchu

tkwią w pamięci

jak ogniwo dalszego ciągu

następują w wyobraźni

ZAPRASZAM ... GAZETA KULTURALNA- w numerze marcowym  OPUBLIKOWANE ZOSTAŁY MOJE DWA WIERSZE :

http://www.gazetakulturalna.zelow.pl/index.php/biezacy-numer-3

samotność

przeczekuje tęsknoty na balkonie

wsłuchana w muzykę

odurzona lekko aromatem kawy

nic jej nie ożywia

nawet dolatujący zgiełk wielkiego miasta

rozmyśla leniwie

wypatruje rumieńca w zieleni

czeka z cierpliwością

którą wymyślił sam Bóg –

każdemu dał trochę czasu

dla niej był łaskawszy o ostatnią sekundę

o obietnicę nadchodzącego losu

Mammozonia

nad moją Mammozonią czuwają

anioły. mają szeroko rozpostarte

ramiona. chronią mnie przed złymi

emocjami. wiara z przeznaczeniem

rytmicznie współgrają

jak początek z końcem

jak koniec z początkiem

***(popielec)

świat nie rozpada się całkiem,lecz po kawałku.

meteoryty spadły z wielkim hukiem. wczoraj

tuż obok przeleciała gigantyczna planetoida.

koniec świata (nie bawią już gwiezdne wojny,

bo któż spodziewał się, że tak realnie będzie)

to nie film. w poniedziałek abdykował papież.

włączył się noktowizor. zgodnie z fizyką jasny

grom strzelił z nieba.doładował energią gasnący

świat. Bóg - z natury miłosierny - zagrzmiał.

światło nie porusza się w próżni

przeciska się między rzęsami

obmywa w porcelanowej misie

wlewa strumieniem

w rozgrzane ciała

przenika z cząstki do cząstki

faluje

z kałuży rozlanej przez  Morganę Le Fay

wyłania się w kolorowej impresji