król życia

jesteś jak drzewo liściaste

masz swoje sezony

i potomstwo w gniazdach

zrzucasz pożółkłą marność

z siebie

zostajesz pozbawiony

wręcz nagi 
na granicy śmierci

odradzasz się w koronie

by grać na powrót w zielone

lepsi

rąbek prawdy wystarczy
praktycznie nie lubią ofiar
czasami ubolewają nad losem
obcych plemion
pani z warzywniaka doradzają
jakby wiedzieli cokolwiek więcej
sami mniej solą zupę
kierują retoryczne pytania
do upadłego
tak jakby można było
zarazić się odpowiedzią


szare ptaki

przed oczami szara ściana z paneli
szare wrony i gawrony
osłupiałe na dachu budynku
to znów przelatujące błyskawicznie
drgające punkty jak ze starych filmów
nie tyle rytmicznie co znienacka
na udrapowanym mgłami tle
wykonują nagły lot
i znikają za węgłem
niespodziewanie

zaskakują
zjawiając się jak migotanie


stąd wszystko wydaje się inne ...

zza szyby słońce puszcza oko
licho
połyskuje ginie znów błyszczy
zgrzyta po szynach tramwajów
jakby dawało znaki
bezwiednie łapię zwierciadło
próbuję chwycić oddech
(przecież nie zajączka)
jedynie równowagę aby linia ciągła
na wykresie łączyła odpowiedni punkt
z punktem
odniesienia proste
i jasne
tym razem nie odwiedzę zmarłych
jutro - pierwszego listopada

serce pulsuje mi jak w ogniu świec
...otoczone wieńcem

temat rzeka

najdalsze flanki ostatnie rubieże

ogniska zapalne i idące fronty

opasane śródziemnym morzem

jak szeroką fosą

suchą stopą wpław nie sposób

jedynie na boso z nadzieją

by zasnąć nareszcie pod dachem

ominąć śmierć i połączyć brzegi

sięgają do źródła śmiało

przedeptują nurt jak wiślaną łachę

czasem wypełnione koryto rzeki

susza odkrywa skarbami potopu

dzieci nie tego boga

to nie tędy miała płynąć rzeka

ludzi których nie sposób zatrzymać

policzki dopiero co piekło słońce

teraz sól oczy barwi bladym różem

pachnące wanilią całkiem nieduże

drewniane koniki bujane

zbyt ciężkie na dziecięce plecy

padły jak pierwsze słowa

trudne do zrozumienia podszepty

w głowach ich ojców niesione dalej

idee chowane w pacierze

kołyszą sen dotąd nieznany

tak jak kismet między wierszami

flauta

to dziecko przecież nie miało pojęcia

co lepsze

co oznacza jutro

jego policzki gładkie jeszcze jak piersi

pachniały mlekiem matki

a słowo pierwsze piekło solą

krzyk nie przebił się przez kostła

oddech zdusił poryw wartki

a ciało - jak monument - fala wyniosła

kładąc kres wędrówce

prosto z Afryki

sierpniowe upały w nadmiarze

jak uchodźcy w tunelu

napływają szerokim frontem

wypaleni żalem

pragną

wygaszenia - temperatury

na granicy wrzenia

przestrzeń

od rana przezroczysta jak wczorajsze morze
przymykam oczy
otwiera się we mnie turkusowa źrenica

z każdej kropli wyłania hologram
twojej twarzy
owal prawie niewidoczny
w słońcu - tylko fale zaginają parol

jak bicze chłoszczą skały
odmiennie gdy zdejmują z siebie biel
po zetknięciu z granulkami piasku

cisza - znak że wzbiera nowa fala
na powrót oddycham wykrzyknikami
a stopy stawiają wielokropki

fot. Irena Tetlak