To jest okładka mojego najnowszego, piątego już tomu wierszy.Książka ukaże się już niedługo. Zapraszam do lektury książki.Pozdrawiam serdecznie Wszystkich, którzy tu zaglądają :)

jest w tobie

w każdym z nas jest droga

dróżka bezdroże ścieżka

kręta niczym jadowity boa

nie daje się obłaskawić łatwo

wiedzie mimo to do celu

uparcie kluczy od dnia do nocy

nawet gdy czuwasz

nie zboczy z wyznaczonej orbity

bo ty i droga jesteście jedno

nie zamienią jej czary wróżbity

nie jest łatwo iść dalej

zaufaj – odnajdziesz się na pewno

bo miłość skałą drzewem wodą

światłem ogniem i chlebem

wolnością większą niż swoboda ptaków

powiedzie życie mimo chmur

…ze śpiewem

maski,maseczki i inne akcesoria
***
nigdy nie lubiłam masek
w liceum nakładałam
na siłę przysposobienie
obronne to lekcje
pachnące gumą i talkiem
zaparowane gogle
stłumiony oddech
głos ledwie wydostawał
na zewnątrz - obecna
dusiłam się i myślałam
broń Boże
aby wojny nie było

***
do dzisiaj nie nakładałam masek
kładłam tylko te kolagenowe
z algami
żadnych złotych nici
obstrzykiwania
byłam naturalna aż do bólu
nie znoszę sztuczności
dziś też naturalnie zakryłam twarz
maseczką z bawełny
wyszłam na ulicę
nikt nie zwrócił na mnie uwagi
uważaliśmy tylko na odległość

***
kiedyś w dzieciństwie
pompowałam piłkę
była kolorowa jak lato
i ogromna jak słońce
nie zawsze była pompka
w zasięgu rąk
jak wielki balon się napełniała
a nadmiar powietrza
szybko cofał się do tchawicy
smak i zapach
psuł wtedy wakacyjny nastrój
kompletnie jak dzisiaj
gdy stałam w słońcu pod bankiem
w rzadko utkanej ludźmi kolejce
poczułam swój nadgromadzony oddech
zablokowany przez maseczkę
poczułam się jakbym była w środku
plażowej piłki

***
chciałam być na czasie
smartfon zabezpieczyłam
liniami papilarnymi
szybko można odbezpieczyć
wysłać esemesa
teraz nie mam pomysłu
jak tu szybko zdjąć rękawiczki
nikt nie wymyślił e-rękawiczek
które przepuszczają te unikalne linie
chroniąc przed wirusem
nikomu choćby żartem nie przyszło do głowy
by przydał się taki wynalazek morowy

globalna cisza

jeszcze tak niedawno
wirtualna rzeczywistość
była dopełnieniem ciebie
nie wszyscy objęci siecią
teraz sieć zaciska oczka
gubią się jednak słowa
cisza wypełnia ekran
powtarza się jedno
hasło: pozostań
w domu ciepłe kapcie
wiosna za oknem też ciepła
przetrwaj w tej globalnej ciszy
chociaż serce krzyczy do życia się rwie

kwarantanna

odizolowanie
się od siebie
jest konieczne
to nie jest poezja
to nie herezja
to wymóg czasu
w którym wirus
ustala reguły

ale ty żyjesz
i daj żyć innym

***(miód na serce)

w tym roku będzie
dużo miodu
pszczoły pracują
w krokusach
zbierają karmę
rozwiną się jeszcze
pąki jabłoni
i wiśni
sen w słońcu
na jawie się wyśni
niebawem
jak drzewa staniemy
w koronach
(rym może zbyt prosty)
lecz puenta dobra)

wirus nas nie pokona

wiosna w sąsiedztwie

jestem na spacerze
sama
nie wierzę
słyszę wesołe głosy
dziecko śpiewa
pyta mamę czy może
założyć tenisówki
a słońce tańczy
mi po odkrytej głowie
czesze włosy
w rytmie wiatru
razem z rozwieszonym praniem
podskakuje światło
jak te dzieci z sąsiedztwa
grające w klasy
co za czasy
przez szczeliny w ogrodzeniu
nagim wciąż bez zieleni
przepycham łapczywie wzrok

łapię kształt
życia