małe kamienice

mają ogromne okna
mieszczą wielką ciekawość
obserwatorium pełne
jaskółek i wilg
pierwsze zwiastują
deszcz drugie niosą
wilgoć pod dachem
mogą ukryć wszystko

śpiew i grzmot

pogoda ducha

jesteś mi jak łąka
życiodajna
skrapiana deszczem
umajona
milonem kolorów
radością słońca
porywajaca zapachem
smakiem nektaru
wzbogacona deseniem
skrzydelek motylich
w każdym momencie
w chwili zwątpienia
najmocniej

jesteś mi jak łąka
ciepła i pachnąca

melodia dnia

za ścianą ktoś
gra na trąbce
gamy ćwiczy
moje nerwy
białe wiersze
nie wiem co pierwsze
jajko a może pełna nuta
tworzy całe ciągi melodii
dzieląc na połowę
na ćwiartki
potem ósemki
szesnastki
by rozgrzać powietrze muzyką
by nasycić zmysły
 
rzeką dźwięków
płynę przez dzień

akryl na płótnie 40x30 _ kwiecień 2019

*** (a jednak )
pytałeś po co ci ta poezja
Poświatowskiej
było smutno
nam może lepiej
będzie
bez kłamstw
przecież nie obiecałeś
obecności
namiętność
wyszła z tobą
miłość
towarzyszy mi do dziś

jej czas

miłość przepełnia mnie

jak sieć rybacką

ławica

połów na który czeka nawet czas

jak matka

babka

prababka

czekała jak każda matka

teraz nadszedł

jej czas

 

akryl na płótnie 65x50

nie mówię w języku nienawiści

cóż to jest ten język nienawiści

nie rozumiem ani słowa

więc może by tak

zechciałby ktoś

porozmawiać ze mną

zacząć mówić językiem miłości

słuchałabym tej mowy

z zapartym tchem

pewniej kochałabym

jak siebie samą

każdego bliźniego

z życzliwością

patrzyła w oczy przyszłości

więc może by tak

czas zacząć nam rozmawiać

porozumieć się w języku miłości