diagnoza
dziś już nie mam nic
do powiedzenia
mowę mi odbiera
będę czekała w nadziei
przez miesiąc jeszcze
kolagen coś podobno zmienia
i wiara czyni cuda
tysiące innych sloganów
słów pocieszenia
przyswoję: a może się uda
znów zapełni się świat
tysiącem barw
milionem kolorowych witraży
i zdarzy się cud
noc jasna jak dzień rozbłyśnie
dzień w deszczu się tylko rozmaże
szczegóły pojawią się
w miejscach im przeznaczonych
w ostrości obrazów
osadzonych w ramach widzenia
bez bohomazów
Celina tkwi w samoizolacji
odizolowana od reszty
wierszy autor teraz mniej pisze
w zasadzie pierwszy list
wysyła w świat
nie wie co czują ludzie
stąpa na palcach
cicho jak zasiał makiem
a czas idzie jak po grudzie
wiosna zagląda szybciej
w okna parzy
Celina odbija się w szybie
nic nie może
nie jest prawdziwa
nie przysiądzie na ławce
by pogłaskać po twarzy
może pocieszać
bo w tym niewidzialnym świecie
obraca się bezpieczniej
nie plecie że królowa
bo ma koronę
nie szyje maseczek
rękawiczek nie nakłada
jedynie czasami
gada sobie pod nosem
piosenki nuci
czasami przypomni się komuś
kto czytał o niej
chociaż autor rozdział zamknął
powiedział że wystarczy…
ona i tak jak zechce wróci
bez ciężaru
wszystkie ważne sprawy
jeszcze się kołaczą
po nieprzespanych nocach
skaczą po głowie
nie tracą na wadze
w ubiegłe wakacje było fajnie
w Maladze fruti di mare
też spróbować warto
białe wino jak słońce
dziś w Menton
gorące kamienie na plaży
spełnia się sen
nowy się marzy
na twarzy uśmiech
słodki grymas przenika czas
i jest kolorowo i prosto
bez ciężaru
tak lekko rozciąga się przestrzeń
przenika światło
kumuluje
radość w głębi nas
