temat rzeka

najdalsze flanki ostatnie rubieże

ogniska zapalne i idące fronty

opasane śródziemnym morzem

jak szeroką fosą

suchą stopą wpław nie sposób

jedynie na boso z nadzieją

by zasnąć nareszcie pod dachem

ominąć śmierć i połączyć brzegi

sięgają do źródła śmiało

przedeptują nurt jak wiślaną łachę

czasem wypełnione koryto rzeki

susza odkrywa skarbami potopu

dzieci nie tego boga

to nie tędy miała płynąć rzeka

ludzi których nie sposób zatrzymać

policzki dopiero co piekło słońce

teraz sól oczy barwi bladym różem

pachnące wanilią całkiem nieduże

drewniane koniki bujane

zbyt ciężkie na dziecięce plecy

padły jak pierwsze słowa

trudne do zrozumienia podszepty

w głowach ich ojców niesione dalej

idee chowane w pacierze

kołyszą sen dotąd nieznany

tak jak kismet między wierszami

flauta

to dziecko przecież nie miało pojęcia

co lepsze

co oznacza jutro

jego policzki gładkie jeszcze jak piersi

pachniały mlekiem matki

a słowo pierwsze piekło solą

krzyk nie przebił się przez kostła

oddech zdusił poryw wartki

a ciało - jak monument - fala wyniosła

kładąc kres wędrówce

prosto z Afryki

sierpniowe upały w nadmiarze

jak uchodźcy w tunelu

napływają szerokim frontem

wypaleni żalem

pragną

wygaszenia - temperatury

na granicy wrzenia

przestrzeń

od rana przezroczysta jak wczorajsze morze
przymykam oczy
otwiera się we mnie turkusowa źrenica

z każdej kropli wyłania hologram
twojej twarzy
owal prawie niewidoczny
w słońcu - tylko fale zaginają parol

jak bicze chłoszczą skały
odmiennie gdy zdejmują z siebie biel
po zetknięciu z granulkami piasku

cisza - znak że wzbiera nowa fala
na powrót oddycham wykrzyknikami
a stopy stawiają wielokropki

fot. Irena Tetlak

ludzie których maluję w sobie z radością

zostawiają delikatne refleksje
szkice
gotowe do wypełnienia
kolorami z pastelowej palety

cienką warstwą akrylu
snują opowieść o lecie słońcu i miłości
podróżują ku spełnieniu marzeń
tam gdzie wyobraźnią utrwalają obrazy

i gdyby tak…
to bez obawy że wypłowieją
wpuszczają wiele światła

fot. Irena Tetlak

wątek z wód Adriatyku

ledwie słyszalny pośród białych kamyków

przemykał niepostrzeżenie

wabił wyobraźnię szmaragdową wodą

w blasku promieni

by wypłynąć dalej

dalej niż chwilowe zauroczenie

dalej poza wzniesienia Montenegro

 fot. Irena Tetlak