październik

jak ogień z gardzieli smoka

szalony płomień w czerwieni i żółci

rdzą zżera ostatki lata

obnaża konary

ukazuje oczom  nagość

jesienny  wiatr liście goni wąwozami

resztki nastroju wymiata

jedynie orzechy całe jeszcze

przypominają o sile życia